Het broeit bij
Zulte Waregem. Na de pijnlijke 2-4 nederlaag tegen Anderlecht afgelopen weekend is de vlam in de pan geslagen aan de Elindus Arena. Terwijl coach Sven Vandenbroeck de degradatiezone probeert te ontwijken, keert de harde kern zich massaal tegen hem. Het breekpunt? De manier waarop clubicoon
Jelle Vossen naar de achtergrond is verdreven.
De sfeer na het laatste fluitsignaal tegen Anderlecht was grimmig. Hoewel Essevee bij vlagen goed voetbal op de mat legde en maar liefst 29 doelpogingen liet noteren, bleven de punten uit. Maar het was vooral de invalbeurt van Jelle Vossen in minuut 87 — bij een onoverbrugbare achterstand — die bij de supporters als een regelrechte belediging aanvoelde. "Sven buiten", galmde het van de tribunes.
Het dossier rond Jelle Vossen (36) is uitgegroeid tot een emotioneel mijnenveld. Vossen was vorig seizoen de man die de club weer naar de Jupiler Pro League schoot, maar onder Vandenbroeck is hij gedegradeerd tot luxe-bankzitter. De cijfers liegen er niet om: terwijl concurrent Anosike Ementa het vertrouwen krijgt, heeft Vossen dit seizoen pas twee basisplaatsen verzameld.
Vandenbroeck verdedigt zijn keuze door te wijzen op een ander profiel: hij wil fysieke kracht en diepgang voorin, kwaliteiten die hij meer bij Ementa ziet. Toch blijft de roep om Vossen luid, zeker omdat het rendement van de aanval dit seizoen te wensen overlaat. De coach gaf na de match eerlijk toe dat de relatie met zijn spits "wat koeler" is geworden, al noemt hij Vossen nog steeds een topprofessioneel.
Sven Vandenbroeck steekt zijn frustratie over de kritiek niet onder stoelen of banken. Hij voelt dat hij de kop van jut is, ongeacht het geleverde spel. "Dat ik geviseerd word, voel je al enkele weken. We spelen nochtans goede wedstrijden, maar we vergeten onszelf te belonen. Ik denk spontaan aan de matchen tegen Antwerp en La Louvière waar we meer verdienden", klinkt het.
De trainer benadrukt dat zijn ploeg dominant is, maar de efficiëntie mist die ploegen als Anderlecht wel hebben. Het gevoel bij de fans is echter dat de coach de "identiteit" van de club — strijdlust belichaamd door spelers als Vossen — opoffert voor een tactisch plan dat voorlopig te weinig punten oplevert.