Wie gisteravond hoopte op een glamoureus gala van de
Gouden Schoen op de nationale televisie, kwam bedrogen uit. De uitreiking in het nieuwe casino van Middelkerke was enkel te volgen via een livestream op een krantenwebsite. Het is de trieste conclusie van een trend: onze grootste sportprijzen verdwijnen in de marge. Columnist Hans Vandeweghe trekt in
De Morgen fel van leer tegen de gang van zaken.
Volgens Vandeweghe is niet de prijs zelf, maar de volledige procedure een "misbaksel". "De
Gouden Schoen is een misbaksel. Correctie, niet de Gouden Schoen zelf, maar de stemprocedure. Die is zo achterhaald als maar kan. Voetballers over twee verschillende seizoenshelften beoordelen in twee aparte stemrondes, staat haaks op de realiteit van het Belgisch voetbal. In dit land heeft die ‘sport’ als ultiem doel slim inkopen en zo snel mogelijk verkopen van voetbaltalent", klinkt het.
De Jashari-paradox
Het beste voorbeeld? De winnaar van dit jaar: Ardon Jashari. In juni werd hij nog verkozen tot Profvoetballer van het Jaar bij Club Brugge, om vervolgens voor 36 miljoen euro naar AC Milan te trekken. "Een perfecte illustratie van Belgisch voetbal als springplank," stelt Vandeweghe. Hij oppert cynisch een nieuwe prijs: Het Gouden Oog, voor de scout die de grootste financiële meerwaarde realiseert.
Analyse: Heeft Vandeweghe gelijk?
De kritiek van Vandeweghe legt de vinger op een pijnlijke wonde: de commercialisering en de versnippering van de media zorgen ervoor dat de "grote momenten" van de Belgische sport steeds vaker achter een betaalmuur of op een klein schermpje verdwijnen. De
Gouden Schoen is voor velen niet langer een volksfeest, maar een interne aangelegenheid van één mediagroep.