Anderlecht staat voor een cruciaal kruispunt, maar de paniek die enkele weken geleden het Lotto Park regeerde, heeft plaatsgemaakt voor een opvallende sereniteit. Terwijl de droomkandidaat Alfred Schreuder vastzit in de Saudische woestijn, is er in Brussel een nieuwe realiteit ontstaan.
Interim-coach Jérémy Taravel heeft in recordtempo iets gedaan wat zijn voorgangers niet lukte: hij heeft de kleedkamer volledig voor zich gewonnen. De cijfers liegen niet. Met acht doelpunten in drie wedstrijden en een felbegeerd ticket voor de bekerfinale op zak, heeft Taravel het bestuur een kostbaar geschenk gegeven: tijd. De druk om hals over kop een nieuwe naam te presenteren is weggevallen, zo weet Het Laatste Nieuws.
Waar CEO Kenneth Bornauw eerst nog sprak over een "urgente" zoektocht, lijkt de club nu te beseffen dat stabiliteit momenteel meer waard is dan een grote naam. De 'vicieuze cirkel' van maanden zonder overwinning is doorbroken, en dat is de verdienste van een coach die razendsnel de juiste mensen om zich heen verzamelde, inclusief clubicoon Silvio Proto op de bank.
Het sterkste argument voor Taravel komt niet uit de bestuurskamer, maar uit de mond van de spelers zelf. Wanneer sterkhouders als kapitein Colin Coosemans en Enric Llansana openlijk verklaren dat de groep niet langer wacht op een nieuwe coach, negeer je dat als directie niet ongestraft. De emotionele taferelen na de stunt op de Bosuil, waar Taravel letterlijk bedolven werd onder de spelers, spreken boekdelen. Er hangt een "vibe" rond de ploeg die in geen maanden gevoeld is.
Het aanblijven van Taravel is bovendien meer dan alleen een emotionele keuze; het is een strategische noodzaak. Anderlecht zit midden in een herstructurering en zoekt nog altijd naar een nieuwe sportief directeur. In een normale voetbalwereld stelt de sportieve architect de trainer aan, niet andersom. Door nu door te gaan met Taravel, voorkomt Anderlecht dat ze een coach aanstellen die over drie maanden misschien niet past in de visie van de nieuwe technisch directeur.