“Ik speelde amper bij Grêmio. En dus heb ik in de zomer een terugkeer naar
Anderlecht overwogen.”
Het is een zin die meteen blijft hangen. Niet alleen omdat
Francis Amuzu zelden achterom kijkt, maar vooral omdat ze veel zegt over hoe moeizaam zijn Braziliaanse avontuur begon.
Amuzu trok begin vorig jaar met hoge verwachtingen naar Grêmio, maar sportief liep het al snel stroef. “Ik vond mijn draai niet op het veld", geeft hij toe in
Het Nieuwsblad. Speelminuten bleven uit, selecties werden gemist en plots zat hij vaker op de bank dan hem lief was. Net dát zorgde voor twijfel. Niet over Brazilië als land, maar over zijn sportieve toekomst.
Anderlecht bleef in zijn hoofd zitten
In die moeilijke periode dook een opvallende piste op: een mogelijke terugkeer naar
Anderlecht. “Anderlecht is mijn thuis,” zegt Amuzu. “Ik heb dat ook tegen mijn makelaar gezegd. Er is contact geweest.” Concreet werd het uiteindelijk niet, maar het toont hoe diep de twijfel zat. Een jaar eerder wilde hij net zo snel mogelijk vertrekken uit Brussel, nu overwoog hij even het omgekeerde.
Privé zat alles goed in Porto Alegre. “Mijn gezin is gelukkig, het leven daar is comfortabel.” Maar voetbal is voor Amuzu geen bijzaak. “Als het voetbal niet volgt…” laat hij de zin veelzeggend hangen. Zonder vertrouwen, zonder ritme en zonder rol voelde Brazilië plots ver weg van wat hij zocht.