Rayane Bounida is het zoveelste talent dat de Belgen mislopen. Hij kiest voor de nationale ploeg van Marokko, ondanks het feit dat hij voor de Belgische jeugdelftallen uitkwam.
Volgens de Nederlandse analist Wim Kieft spelen er meer factoren dan enkel afkomst. “Het is denk ik vaak roots, maar ook een afweging of je gaat spelen. Marokko is wel aardig aan de weg aan het timmeren”, klinkt het bij NOS. Met andere woorden: perspectief op minuten en succes weegt zwaar door.
Begrip, maar geen strijd
Imke Courtois ziet vooral de emotionele kant. “Ik kan daar niets tegen inbrengen. Het heeft heel vaak te maken met roots, het ligt dicht bij het hart”, zegt ze. Pogingen om spelers te overtuigen hebben volgens haar weinig zin als de keuze al gevoelsmatig vastligt.
Niet iedereen kijkt er op dezelfde manier naar. Rafael van der Vaart plaatst kanttekeningen bij de kwaliteit van spelers die voor andere landen kiezen. “Ik wil niet lullig doen, maar alle Marokkanen die hier niet goed genoeg zijn, die gaan voor Marokko spelen”, stelt hij scherp. Daarmee zet hij de discussie meteen op scherp.
België ziet talent vertrekken
Feit is dat België de voorbije jaren meerdere jongeren zag afhaken. Spelers die ooit in Belgische jeugdploegen speelden, kiezen uiteindelijk voor een andere nationale ploeg. Zo kozen onder meer Mario Stroeykens en Matthieu Epolo voor Congo, terwijl ook richting Marokko een duidelijke beweging zichtbaar is. Kos Karetsas koos dan weer voor Griekenland.