Het geheim onthuld: 'Zo deed Taravel Anderlecht ontploffen'

Hoe krijg je een ploeg die al 400 minuten niet meer scoorde zover dat ze aartsrivaal Antwerp met 0-4 vernederen? Het antwoord ligt in een hotel in Borgerhout en een rigoureuze afzondering op Neerpede. Interim-coach Jérémy Taravel (38) gebruikte ongewone methodes om de paars-witte ketchupfles te doen ontploffen.

Terwijl de buitenwereld debatteerde over de opvolging van Besnik Hasi, installeerde Taravel een soort "mini-quarantaine" op het oefencomplex. De A-kern werd hermetisch afgesloten van de rest van de club. Zelfs het personeel mocht niet meer in dezelfde cafetaria eten als de spelers. Het doel? Alle ruis elimineren en een "wij-tegen-de-wereld"-gevoel creëren. Dat schrijft Het Laatste Nieuws.

De echte mokerslag viel echter in de meetingroom van een hotel vlak voor de match. Taravel liet geen saaie tactische analyses zien, maar een emotionele compilatie. Elke speler — van de duurste aankoop tot de bankzitter — kreeg zijn persoonlijke hoogtepunten van dit seizoen te zien.

"Mij heeft hij met videobeelden getoond waarom ik voor een grote club als Anderlecht speel", aldus Adriano Bertaccini, die na weken van twijfel eindelijk weer de weg naar het net vond.

Ook toptalenten zoals de 17-jarige Nathan De Cat (middenvelder) en de Deense verdediger Lucas Hey zagen hun beste acties en tackles de revue passeren. Het resultaat was een collectieve boost aan zelfvertrouwen die al na 51 seconden op de Bosuil tot uiting kwam.

Tactisch hield Taravel het bewust simpel. Geen ingewikkelde schema’s, maar de opdracht om vrijuit en met plezier te combineren. De loyaliteit van Taravel, die als een van de weinige stafleden de club niet verliet tijdens de recente exodus, zorgde ervoor dat de spelers voor hem door het vuur wilden gaan.

"De coach heeft opnieuw voor plezier gezorgd", vatte Thorgan Hazard het samen na de historische zege. Het succes op de Bosuil heeft de weg vrijgemaakt naar de bekerfinale op 14 mei tegen stadsgenoot Union, een droomaffiche die enkele dagen geleden nog onmogelijk leek.